صرایی چون شود خالی‌  جدا پیمانه میگردد

به  وقتی تنگدستی آشنا بیگانه میگردد

All human beings are in truth akin; 
All in creation share one origin.
When fate allots a member pangs and pains,
No ease for other members then remains.
If, unperturbed, another's grief canst scan,
Thou are not worthy of the name of man.

عقيده
Credo

Poem by Rehman Baba
Translated by Jens Enevoldsen

گوره هسې کردگار دى رب زما
چې صاحب د کل اختيار دى رب زما

دواړه شونډې کړه په بيار ته
در ريزي وکړه خپل يار ته
زه چې ستا و مخ ته گورم
زړه مې نه کېږي گلزار ته
گل له شرمه خولې پرېږدي
چې نظر کا ستا رخسار ته
که مې وار درباندې جوړ شي

ته چې ماته وايې چې په څه کوې ژړا
نه درمعلومېږي دغه خپل جور و جفا
ته جور و جفا کړې زه ژړا کوم دلبره
ستا که دغه نه وى دا به هم نه وى زما

You ask, my love, about my tears
But don’t you recognize the fears
That agonize my heart?
Were not your infidelity
Torturing me so cruelly
My sorrows would depart

عالمان دي روښنايي ددې دنيا
عالمان دي د تمام جهان پېشوا

Lights in the world are those, who know,
Guides of mankind are those, who know

O beautiful wine-bearer, bring forth the cup and put it to my lips
Path of love seemed easy at first, what came was many hardships.
With its perfume, the morning breeze unlocks those beautiful locks
The curl of those dark ringlets, many hearts to shreds strips.